Door Oost Europa

Van Zweden gingen we in een keer naar Litouwen, met de nachtboot. Op de boot Oost-Europese chauffeurs, halve liters bier, dat werk. Zondag morgen vroeg kwamen we aan in Klaipeda. Het eerste dat we zagen was een grote haven en een stad met brede, rechte straten en oude bussen. We gingen meteen naar een van de weinige toeristische attracties in Litouwen; een groot zandeiland voor de kust. De helft van dat eiland behoort tot Rusland, Kalingrad is namelijk de zuiderbuur van Litouwen. De grens wordt daar streng bewaakt, en een toeristenvisum kun je aan de grens niet krijgen. Hoe spannend dat ook klinkt, het eiland is een gewone vakantiebestemming; veel zandstrand en dorpjes met restaurants. Net onze eigen Waddeneilanden eigenlijk. De volgende dag weer terug door Klaipeda om naar Kaunas te rijden, de tweede stad van Litouwen. Toen bleek al dat Litouwen eigenlijk een gewoon Europees land is; gezellige restaurantjes, mooie speeltuinen met gewone kinderen en gewone ouders net als wij de schommel staan te duwen.

Trollybussen Kaunas, Litouwen

We zijn hier echt weer in een andere wereld beland. Van landen vol prachtige natuur naar vlak land met voornamelijk landbouw en bebossing. Van landen met herkenbare producten in de supermarkt naar landen waar je echt niets begrijpt van de taal en de (eet)cultuur. Van landen waar alle toeristen in een camper lijken te wonen, naar landen waar we geen enkele camper zien. Van landen waar je met iedereen kan praten naar landen waar weinig mensen Engels spreken en echt niemand iets terug zegt als je gedag zegt. Zelfs zwaaien wordt niet vaak beantwoord.  Zou het een erfenis zijn van zo lang leven in een dictatuur?

Bloemen voor op het dashboard

Van Litouwen zijn we doorgereden naar Polen. Polen is een groot land en we willen een beetje vaart maken naar het zuiden omdat we de regen en kou nu wel zat zijn. We merken snel resultaat, want 2 weken geleden sliepen de jongens nog in een dikke pyjama en kochten we mutsen, nu is een hemd ’s nachts meer dan genoeg. Polen is groot, en er zijn niet veel snelwegen. Dus we hebben vele kilometers op tweebaanswegen door het Poolse landschap gereden, samen met heel veel vrachtverkeer. Als we van een autoweg een afslag namen reden we meteen op een weg vol kuilen en gaten. Polen is zeker ook het meest katholieke land dat we bezochten. Waar anders word je ’s ochtends wakker naast een kerk waar op een doordeweekse dag een mis om 7:30 start?

Overnachten naast de kerk

En waar de pastoor op de kleuterschool langs komt? Hier valt het ook weer op dat het verschil tussen platteland en stad zo enorm groot is. Op het platteland gebeurt er weinig op straat, zijn de auto’s oud en de en de mensen die je ziet lijken minstens 70. Veel van die oude mensen zagen we zowel in Polen als in Litouwen paddenstoelen verzamelen in het bos. En dan langs de kant van de weg verkopen. In de aanloop naar de stad rijd je op nieuw aangelegde wegen en wordt het steeds drukker met nieuwe grote auto’s. Jonge mensen wonen in de stad en zien er net zo uit als jongeren die in Amsterdam wonen, of in Madrid. Voor ons is het lekker om weer even in de stad te zijn. We hebben een appartement gehuurd voor een paar nachten in Krakau, om meer te leren over de Poolse cultuur en geschiedenis. Krakau is echt een prachtige stad. Het heeft het grootste middeleeuwse plein van Europa, het heeft enorm veel geschiedenis en super veel leuke retaurants en café’s. Ook voelt het heerlijk om weer een paar dagen in een huis te wonen; we hebben ruimte om te spelen, te douchen en kunnen lekker even een film kijken op de bank.

We zijn nu ruim vijf maanden onderweg en omdat we al twaalf verschillende landen hebben gezien realiseren we ons steeds meer dat het heel bijzonder is wat we doen. Vooral de kinderen doen ons beseffen dat we samen iets bijzonders mee maken. Willem is van een peuter veranderd in een kleuter; houdt de kaart van Europa bij en weet de landen waar we geweest zijn te benoemen. Hij wil veel weten dus we oefenen met lezen en kijken samen naar Klokhuis over bomen als we in het bos zijn geweest. Mels is van een baby veranderd in een peuter; kon hij 5 maanden geleden een paar woorden zeggen, nu vraagt hij onderweg: ‘waar gaan we naartoe mama, naar Polen?’. De tijd vliegt en wij hobbelen mee en zien wel wat we nog gaan meemaken onderweg.