Mels, Willem, Bregje en Lex

 In Noorwegen ziet de wereld er opeens zo logisch uit. Net als de introductie pagina uit een aardrijkskunde boek. Bovenop de berg is het koud, daar valt sneeuw. Sneeuw smelt in de zomer en vormt een rivier de berg af naar beneden waar het in een fjord stroomt en verder door naar open zee. In Noorwegen zit dat allemaal dicht bij elkaar, binnen een half uurtje kan je van nabij de top tot in het dal bij zee zijn. Daar hebben wij de afgelopen 10 dagen van mogen genieten.

Een vakantie zonder door de bergen te rijden is voor mij meestal geen vakantie. We hebben sinds april al ruim 13000 kilometer gereden maar de laatste 1500 zijn onovertroffen spectaculair geweest hier in Noorwegen. De afstanden zijn enorm die we hier afleggen maar elke kilometer is mooi.

We zijn vanuit Zweden door het binnenland over een snelle route een stuk naar het Noorden van Noorwegen tot aan Andalsnes gereden waar we onze eerste fjorden konden bewonderen. We hebben op plekken gestaan met geweldig uitzicht op een fjord met daaromheen verschillende besneeuwde bergketens. Bijzonder om je op zo een mooie plek te realiseren dat hier ook gewoon mensen wonen die de was ophangen en het gras maaien en dit dan dagelijks mogen aanschouwen.

Vanaf daar zijn we dwars door het fjorden gebied richting het zuiden gereden. Eerst over de 11 haarspeldbochten van de Trolstigen, een van de mooiste bergpassen aan route nummer 63. Daarna met een veerpont naar het meest pittoreske fjord bij Geiranger. Deze zie je ook vaak op de foto staan als het gaat over Noorwegen. Je mag in Scandinavie overnachten waar je maar wil, dus we zijn vaak in een ansichtkaart wakker geworden ’s ochtends.

We hebben een heleboel natuurlijke Europese hoogtepunten gezien: De grootste ijsmassa (Jostendalsbreen, waar we naar de gletsjer zijn gelopen), het langste fjord (Sognefjord, gaat het diepst landinwaarts) en de grootste hoogvlakte (Hardangervidda). Ook de infrastructuur hieromheen is spectaculair: Lange bruggen, nog langere tunnels met in de tunnels rotondes. Om op de Hardangervidda te komen was de bergpas ook voor een groot deel dóór de berg; we kronkelden in de tunnel naar boven. Ook spectaculair was de ferry van het Sognefjord naar Gudvanger, enorme fjorden waar bijna geen mens woont. 

Dus na al deze natuurwonderen zijn we met veel regen via een van Noorwegens langste rivierdalen met veel zalmtrappen weer naar Oslo gereden, terug naar de bewoonde wereld. Onderweg hebben we veel bosbessen kunnen plukken en verse vis uit de fjorden gegrild. Ook konden we de waterflessen gewoon vullen in de ontelbare watervallen (waarvan het water echt heel koud is). Echt leven van en in de natuur.

Daar waar in menig ander land een dergelijke waterval breed uitgemeten in een reisgids vermeld zou staan, hebben ze hier waarschijnlijk niet eens een naam zo veel watervallen zijn hier. We hebben wel eens uren in een hete jungle moeten lopen voor iets wat het qua schoonheid niet haalt met wat hier overal gewoon te zien is.

Begin september is in Noorwegen het zomerseizoen echt al lang voorbij. De laatste 3 dagen hebben we veel regen gehad en de komende week geeft de voorspelling alleen maar meer regen aan. We zijn vandaag weer in Zweden aangekomen. We gaan nu het warmere weer in het zuiden maar weer eens opzoeken. Zaterdag avond om 19:00 uur varen wij weg uit Scandinavië vanuit de haven van Karlshamn richting Klaipeda (Memel) in Litouwen. Op naar een volgend avontuur.