Mels, Willem, Bregje en Lex

Begin juni aten we in Portugal al kersen. In Zweden waren we in augustus toen het tijd was om alle groenten uit de tuin te oogsten. In Oost Europa was het paddenstoel seizoen precies gaande toen wij er waren. In Servië aten we net geoogste frambozen en watermeloenen. En in Montenegro en Albanië zagen we enorm veel rijpe vijgen en granaatappels aan de bomen hangen. Hier in Griekenland  beginnen ze nu met de olijven oogst. We reizen met het oogstseizoen mee. Dat betekent ook dat we steeds buiten het hoogseizoen zijn. Engeland gingen we uit precies toen de schoolvakanties begonnen. In Scandinavië gingen de kinderen juist net weer naar school toen wij er waren. Ook aan de Zuid-Europese kust is het seizoen duidelijk afgelopen. Er is echt geen mens meer te bekennen, en dus heerlijk rustig. We kunnen de camper vaak zo óp het strand parkeren om daar te slapen.

Om hier in Griekenland te komen zijn we door Montenegro en Albanië gereden. “Hoe zeggen jullie zelf Macedonië: Makedonië of Masedonië?’, vroeg Lex op grens aan van Kroatië en Montenegro. “U bent in Montenegro, meneer” Dat heb je dus als je door zo veel landen rijdt in zo een korte tijd.

Zowel Montenegro als Albanië zijn bijzondere landen. Montenegro was onderdeel van Joegoslavië, Albanië niet. Montenegro is na de val van Joegoslavië nog lang onderdeel geweest van Servië, maar is sinds 2003 onafhankelijk. Ze betalen sindsdien met euro’s, maar zijn geen lid van de EU. Onze eerste ontmoeting met Montenegro was de baai van Kotor. Zo mooi! Kale bergen die zo, hup, in de zee vallen. Als de Noorse fjorden maar dan met een heel fijne blauwe zee om in te zwemmen. We vonden een ‘autocamp’ direct aan de zee. Mevrouw autocamp sprak geen woord Engels, maar wist heel goed duidelijk te maken hoe veel geld ze van ons wilde hebben 😉  We stonden daar prachtig onder een vijgenboom, precies goed voor Willem om in te klimmen, en met een eigen strandje naast de camper. ’s Morgens na het zwemmen een kilo (!) frambozen gekocht vanuit de achterklep van een oude Mercedes en later in Kotor een arm vol kiwi’s geplukt.

Daarna door naar Albanië. Dat land is bijzonder. Albanië is na de tweede wereldoorlog tot 1992 een dictatuur geweest. Het heeft de contacten met andere landen totaal verbroken en het land in- en uitreizen was niet mogelijk dus het is ongeveer vijftig jaar lang afgesloten geweest van de rest van de wereld. Dat zie je nog steeds. De wegen zijn ronduit slecht. Snelweg bestaat niet, en op het enige stukje dat voor snelweg moest doorgaan kon je bij bruggen maar 40 rijden omdat de weg ernaast een halve meter was gezakt, een soort drempel op de snelweg. Kon de weg meteen door de Albaniërs met fiets worden gebruikt. Ezel- en paardenkarren worden hier nog gewoon gebruikt, en rijden op dezelfde smalle weg als de Mercedessen uit begin jaren 90 en gloednieuwe BMW’s. Verkeersregels gelden hier nauwelijks; op de rotonde geldt het recht van de sterkste en we hebben vele situaties meegemaakt waarbij we werden ingehaald terwijl het écht niet kon. Zie dan voor je dat op veel plaatsen het land echt bezaaid is met afval en en koeien aan een touw langs de weg staan en je hebt een beeld van Albanië. 

We hebben daar bijzondere mensen ontmoet. De eerste familie waar we terecht kwamen was een Nederlands gezin dat al 14 jaar in Albanië woont. Ze hebben een camping in het Noorden van het land en hebben een bijzonder levensverhaal. De gastvrouw heeft er een boek over geschreven dat ik kocht, en onder andere door dat te lezen zijn we steeds meer te weten gekomen over de geschiedenis van het land en de verschrikkelijke tijd tijdens de dictatuur. Ook in het zuiden, vlakbij de grens met Griekenland stonden we op een camping van twee waanzinnig lieve mensen die heel openlijk over die tijd spraken. Erg bijzonder, omdat er over het algemeen nog steeds angst heerst voor de regering.

Van Albanië reden we weer de EU in, naar Griekenland. Direct over strak geasfalteerde wegen, met bewegwijzering. Alsof we vlogen over de weg, zo soepel. Vanaf het moment dat we voor de tweede keer uit Nederland vertrokken, begin augustus, hebben we bijna geen enkele keer meer dan één nacht op dezelfde plek gestaan. Elke dag verder gereden. Nu we in Griekenland zijn, het warm is met mooi weer hoeven we niet zo snel weer verder. We staan nu óp het strand geparkeerd, omdat ook hier het seizoen over is kunnen we hier gewoon overnachten. Vandaag even sinds lange tijd geen meter gereden en dat voelt heel ontspannen…