Mels, Willem, Bregje en Lex

“In welk land zijn we ook al weer, mama?” Portugal, okee. “En welke taal spreken ze hier?” Portugees, okee. “En hoe zeg je dan ‘Ik wil water’ in het Portugees?” Dat weten we nog niet. “Waarom niet?”

Een van de gesprekken van de afgelopen 24 uur. Willem heeft net wat woorden Spaans onder de knie, en nu gaan we dus aan Portugees beginnen. Hij heeft heel goed door dat mensen een andere taal spreken, en vindt het soms daardoor ook wel moeilijk om contact te maken met andere kinderen. Zo niet in Sevilla, waar hij een vriend vond in de speeltuin. Manuel en Willem uit hetzelfde hout gesneden, en er werd na het rennen zelfs geknuffeld. Zo leuk om te zien, vooral omdat Willem regelmatig vraagt wanneer we weer naar Amsterdam gaan, omdat hij zijn vrienden Silas, Louis en Douwe zo mist.

Verder gaat het reizen met de jongens ontzettend goed. Ze slapen samen boven in de camper; Mels in een Deryan-tentje en Willem naast hem in zijn slaapzak.

Ze gaan wel op mediterrane tijden naar bed maar als de zon nog schijnt is het echt te warm om in bed te liggen. Dat leidt er soms toe dat ze allebei om 10 uur ’s ochtends weer in slaap vallen als we in de camper rijden, of dat we een stuk gaan fietsen en ze allebei op de fiets in slaap vallen. Dat we onze fietsen mee hebben is echt wel heel erg fijn. In de bergen hebben we er geen gebruik van gemaakt, maar in Sevilla bijvoorbeeld  hebben we de hele stad bekeken zonder te hoeven lopen (slenteren) en ook aan de kust is het perfect.

Onze Hollandse stadsfietsen hebben zo al een hoop kilometers gemaakt hier. En met die Hollandse fietsen zijn wij ook weer een bezienswaardigheid trouwens. Een kind voorop de fiets is hier heel ongewoon en zorgt voor veel lachende en verwonderde gezichten. 

Ook als we eens niet in de camper slapen doen ze het gelukkig goed. Eerst twee nachten bij Malaga, toen we pech hadden. En afgelopen dagen twee nachten in Sevilla, waar we via airbnb een appartement hadden gehuurd. We zouden ook op een camperplaats hebben kunnen overnachten, maar het was erg warm dus slapen tussen de middag is dan niet lekker. En om een bezoek aan een stad leuk te houden voor iedereen is het wel echt fijn om s middags even een plek te hebben om te kunnen rusten. Dus met appartement en fietsen mee was het echt te gek om in Sevilla te zijn.

We hebben super veel kunnen zien en hebben heerlijk gegeten. In restaurants. Met kinderen. Blijkbaar geldt hier ook; oefening baart kunst want wat waren we trots de tweede avond, toen er in het restaurant geen enkel glas om ging en ze allebei bijna de hele avond op een stoel hebben gezeten!

Trots zijn we sowieso. Op Mels die al tot tien kan tellen, en op Willem die gisteren opeens in het diepe durfde de drijven met bandjes om.

Maar vooral omdat ze het zo ontzettend goed doen. Zich aanpassen aan steeds een andere plek, andere cultuur, andere temperatuur.

Wij merken wel dat we het fijn zouden vinden om wat langer op een plek te verblijven, dus we gaan in Portugal op zoek naar een camping waar ze wat hulp kunnen gebruiken.