Mels, Willem, Bregje en Lex

We zijn een paar dagen thuis nu. Na exact 8 maanden te hebben gereisd, 22.500 kilometer te hebben gereden, 69 uur op een veerboot te hebben gevaren en 22 landen te hebben bezocht. Het is te gek om weer bij familie en vrienden in de buurt te zijn. Het is heerlijk om leefruimte binnen te hebben, en niet om elkaar heen te moeten te draaien. Om een zacht en ruim bed te hebben, in plaats van een hard krap exemplaar. Om een douche, wc en wasmachine bij de hand te hebben. Simpele dingen maken het leven heel aangenaam. Maar gek genoeg went het ook weer heel snel. We stappen zo weer in het gewone leven en hebben het ritme zo weer te pakken.

Vaak wordt ons gevraagd wat het mooiste of indrukwekkendste land was waar we zijn geweest. Moeilijk, omdat we zo veel verschillende dingen hebben gezien en er niet één plek is die er uit springt. Zweden was geweldig. De ervaring die we daar hebben gehad met het meedraaien op een Zweedse boerderij was echt onvergetelijk. Noorwegen is qua natuur wel echt het mooiste land waar we zijn geweest denk ik. Albanië heeft veel indruk gemaakt omdat het heel anders is dan de rest van Europa. Het is tot 1992 afgesloten geweest van de rest van de wereld en dat zie je en voel je overal. Sicilië was heerlijk vanwege het feit dat het zo veel moois en lekkers te bieden heeft. En Spanje blijft toch wel favoriet.

Als ik aan de reis denk zijn het vaak niet de plekken waar we zijn geweest, maar meer de mensen die we hebben ontmoet die de reis zo speciaal hebben gemaakt. Dave, Sonya en Petra van ‘Into the Wild Algarve’ bijvoorbeeld, bij wie we een kijkje mochten nemen en waar onze inbreng werd gewaardeerd. Erik en Liselott in Zweden, die ons heel welkom lieten voelen. Steffen en Melanie en hun twee kinderen waarmee we een poosje samen hebben gereisd en waarmee we heel veel plezier hebben gehad. Alle vriendjes die Willem en Mels hebben gemaakt onderweg en nog veel meer bijzondere ontmoetingen.

Het grootste gedeelte van deze 8 maanden hebben we natuurlijk met zijn vieren doorgebracht. Acht maanden lang, alle uren van de dag bij elkaar. Heel bijzonder, en soms ook wel moeilijk. Want elke dag opvoeden is best een zware klus. En elke dag door alleen je ouders worden opgevoed lijkt me ook best lastig. Maar gelukkig hebben we het allemaal goed gedaan. Beide jongens zijn enorm gegroeid. Niet allen in lengte (Mels draagt nu de kleren die Willem droeg toen we weg gingen), maar vooral in ontwikkeling. Willem is heel erg betrokken geweest bij de reis en de route die we reden en kent alle landen van Europa. Ook hebben we veel sterren gekeken en zo heeft hij enorm veel geleerd over ons zonnestelsel. Maar vooral heel mooi is dat hij in de loop van de reis met Europese kinderen heeft gespeeld en dan communiceert in het Engels. Mels was een baby toen we vertrokken, en is een grote peuter geworden. Zo een lief en gezellig jongetje dat nu al veel Zuid-Europese vrouwenharten gestolen heeft. De jongens zijn zo flexibel, maken van elk plekje meteen een thuis en kunnen heerlijk samen spelen.

Deze acht maanden waren precies genoeg. Gek genoeg hadden we niet gedacht dat het in Zuid-Europa ook echt heel koud kan worden en voor winters weer is ons campertje echt te klein. Weer naar huis kwam dus precies op het juist moment. We zijn voldaan, dankbaar en hebben heel erg genoten.