Mels, Willem, Bregje en Lex

Wat hebben we van je genoten. Vooral veel van je kust hebben we gezien, en van je keuken geproefd. Vooral de vele schaaldieren en gegrilde vis vonden we heerlijk. We vonden het heel makkelijk dat al je inwoners goed engels spreken, we hebben nauwelijks hoeven te proberen Portugees te praten.

We vonden het heel makkelijk dat de tijd een uur vooruit loopt op die van ons, zodat het iets eerder donker werd en de kinderen iets eerder naar bed gingen.
We hebben je campings gezien, groot en klein, vaak met een zwembad maar altijd met veel campers. We hebben ook op heel mooie ander plekjes geslapen; aan de kust met prachtige uitzichten op zee. Je zuidkust rustig en met bijzondere rotsformaties en je westkust ruig en met kliffen.

We hebben zelfs in een van je Pousadas mogen slapen omdat Lex jarig was. Een oud klooster was het, waar we de grootste kamer kregen.

We zijn ‘into the wild’ geweest, waar we hebben geleerd hoe het is zelf offgrid een camping te beginnen. Waar de natuur zijn gang mag gaan en soms genadeloos is (denk aan wind en zon). We hebben ook geleerd hoe fijn we het vinden om na een tijdje into the wild op een comfortabele plek te staan, een camping die we anders nooit hadden uitgekozen.
We zijn er achter gekomen dat we meer workaway ervaringen willen opdoen; onderweg ergens één of twee weken meedraaien in een bedrijf of gezin dat op dat moment hulp nodig heeft. We hadden het eigenlijk twee keer willen doen, maar de bosbranden zorgden ervoor dat we eerder je land uit zijn gegaan. We zaten er namelijk vlakbij, en de eigenaar van de boerderij stuurde ons een bericht dat het veiliger zou zijn als we niet zouden komen. Zomaar reden we toen naar het noorden richting Spanje, en zomaar namen we vlak voor Porto een afslag om een plek te zoeken om te lunchen. We kwamen in de Douro terecht, de oudste wijnstreek van de wereld.

Nu kwamen we er achter dat er ook een prachtige waterval is waar in gezwommen kan worden, dus daar moesten we heen. Binnenland, dus de rit door de bergen duurde wat langer dan we verwachtten. Gelukkig stuitten we op een camping in Amarante die er van boven niet echt uit zag, maar waar we beneden pal aan de rivier konden staan. Inmiddels durft Willem echt te zwemmen, dus ook hij genoot van het zwemmen in je rivier.

De volgende middag dan echt naar de watervallen, waar we na een hike van 40 minuten bergopwaarts konden afdwalen naar je waterval.

Wat was dat gaaf, en zo verdiend na die warme dagen. Die warmte is ook een reden geweest om je weer te verlaten. Het is vaak echt oncomfortabel, en we hebben gezien dat het ook gevaarlijk kan zijn.

We hadden echt wel meer van je willen zien, maar omdat het zuiden al zo mooi is schoten we niet echt op en was het al zo warm dat we moesten gaan. Steden hebben we niet van je gezien, maar natuur des te meer.

Het was fijn dat we je hebben mogen leren kennen en ik weet zeker dat we nog eens terug komen!