Mels, Willem, Bregje en Lex

De EU uit, en Schengen-zone uit. Het voelde best een beetje raar om met paspoort in de hand, in de rij te staan voor de douane. Voor het eerst deze reis een stempel in onze paspoorten! Een stempel van Servië.

Servië is een land van gastvrije mensen. Toen we de grens over gingen hebben we meteen de eerste afslag van de snelweg genomen. In een wat krakkemikkige speeltuin kwamen we in gesprek met een moeder van een jongetje net zo oud als Mels. Ze was vooral geïnteresseerd in waarom we juist in dit relatief arme deel van Servië waren als toerist. Na onze uitleg werden we door, bij haar thuis uitgenodigd. De jongens hebben daar heerlijk gespeeld met elektrisch aangedreven voertuigen. Wij kregen cola, chips en koffie en zijn meer te weten gekomen over hun cultuur.  Ze waren zó gastvrij, we hadden zelfs mogen blijven slapen. Servië, het land van de Yugo. Deze oude auto die lijkt op een Lada, is gemaakt in Joegoslavië en later in Servië. Je ziet ze nog overal rijden en dat maakt dat het soms lijkt alsof je een reis in de tijd hebt gemaakt. Vooral als je op hetzelfde moment paard en wagen voorbij ziet hobbelen. Servië het land van het cyrillisch alfabet (dit is even opgezocht hoor). PECTOPAH moet je lezen als  RESTAURANT bijvoorbeeld. Dan komt het besef dat je mijlenver van huis bent. Servië is het land van de Christelijk Orthodoxe kloosters. Heel veel en ontzettend mooi, en nog echt in gebruik. Sta je een 4-jarige uit te leggen dat de monniken in een klooster wonen omdat ze getrouwd zijn met God (huh?) Servië, het land van het veranderende landschap. Want hoe meer we naar het zuidwesten reden, hoe mooier het landschap werd. Bergen en rivieren in de plaats van akkers en bos. Bijna de gehele grens tussen Bosnië en Servië wordt gevormd door de rivier; de Donau of zuidelijker de Drina.

Door de Drina over te steken kwamen we in Bosnië en Herzegovina. Het land waar niet lang geleden nog werd gevochten. De plek waar wij de Servisch-Bosnische grens overstaken, ligt hemelsbreed 20 km van Srebrenica. Vanuit daar reden we door naar Sarajevo. Vreemd om in een omgeving te rijden die we kennen van het zes uur-journaal uit onze jeugd. In de buitenwijken van Sarajevo zagen we ook nog veel gebouwen met gaten van kogels. Bosnië is het land waar iedereen opeens een VW Golf II lijkt te rijden. Op het platteland waren 9 van de 10 auto’s die we telden een Volkswagen. Bosnië, waar je ineens een oosterse wereld binnen stapt, midden in Europa. De binnenstad van Sarajevo is prachtig: Oost ontmoet West. Het heeft heel veel oude islamitische architectuur en daarom lijkt het soms net of je in Istanboel wandelt. Willem, wijzend op de minaret van de moskee: “Kijk Mels, uit die toren gaan ze ’s nachts roepen, dat de mensen moeten komen om te oefenen” Bosnië is het land van de Ottomaanse stenen bruggen. Vicegrad, Sarajevo, Mostar. We hebben alle mooie exemplaren gezien.

De EU uit betekent ook dat de omgeving er anders uit ziet dan bij ons standaard is. Hier gelukkig  geen Lidls,  IKEA’s, Mc Donalds en H&M’s op elke straathoek. Geen goedkoop mobiel datagebruik, dus reizen met de kaart op schoot. Hier wel café’s waar asbakken op tafel staan en nog volop gerookt wordt. Hier wel je aankoop direct in een plastic tas gestoken zodat ieder met meters plastic om zijn arm loopt. En hier helaas ook veel afval langs de straten en wegen.

De kust van het gebied behoort dan weer tot Kroatië, wél EU. Opeens in Kroatië weer zomerse temperaturen, zwemmen in de heldere zee en weer een heleboel campers op de weg. Die hadden we al een tijd niet meer gezien! Via de kust van Kroatië naar Dubrovnik ga je nog één keer door Bosnië en Herzegovina. Dat betekent 2 grensovergangen en 2 keer je paspoort laten zien binnen 20 km. Voormalig Joegoslavië heeft erg veel indruk op ons gemaakt. Het was best even spannend, maar het heeft ons zeker positief verrast. Het ontvangst was altijd zeer hartelijk, en ook was iedereen die we vroegen bereid ervaringen te delen over de burgeroorlog. Nog steeds is wat hier gebeurd is moeilijk te begrijpen, maar stukje bij beetje leren we gaandeweg meer.

Nog wat foto’s die we tussen Polen en Servië geschoten hebben: Onze eerste kennismaking met Hongarije bij Estergom.  Een een fietstocht langs de Donau in Boedapest, aan de goulash.