Eerste stop terug in Spanje: Vigo. Ook weer een te gekke stad. Niet mooi, maar het is vooral de sfeer. Langs de boulevard zijn verschillende openbare en gratis zwembaden. Maat het zijn vooral de pleinen waarop iedereen zich ’s avonds verzamelt, waar wordt gegeten en gedronken, waar de kinderen tot laat spelen. Alsof het altijd de eerste dag van de zomer vakantie is.
Vigo heeft nog een attractie, namelijk de Cies eilanden. Ooit door The Guardian uitgeroepen tot mooie strand van de wereld, dus dan moet je ook gaan kijken. En inderdaad alsof je op de carraiben bent, maar dan met fris water.
Na het eiland nog op een van de pleinen tapas eten dus voor we de stad uit waren om een plek voor de nacht te zoeken liep het al tegen tienen. Er zijn verschillende apps waar camperaars plekken voor de nacht met elkaar delen, en een van de apps gaf een dorpje aan recht tegenover Vigo. In een vissershaven stond nog een ander VW busje, en daarin zat Emilio. Oude bus, dashboard vol peuken, gebruinde pensionado uit het raam. Emilio vertelde ons dat het helemaal seguro was in zijn dorp. Want hij woonde wel in het dorp, maar sliep ook vaak in zijn bus. Hij was toch een vrij man, vertelde hij. Hij bracht ons naar een rustig plekje en wilde best morgen ochtend terug komen, als we dat wilden? Dus de volgende ochtend stond zijn bus weer naast de onze.
Koffie eerst, ja, maar niets er bij want Emilio at niks in de ochtend. De markt wilde hij ons laten zien, maar eerst het strand. Wij met zijn allen bij hem in de bus, zacht tuffend door het dorp. Ondertussen zwaaide hij naar iedereen die langs liep.
Na het strand doortuffen naar de markt. Dichtbij parkeren, want hij liep slecht na een heupoperatie. De kramen buiten waren niet belangrijk, want we kwamen voor de vis. Die kleine visjes moesten we nemen (geen sardines overigens), want muy rico y muy barrato. We wilden ze toch wel proberen? Hij kocht ze vast voor ons. Lekker met zout in olie bakken. Sla erbij, en tomaat. Dat vinden jullie toch ook lekker? Dan haal ik het vast voor jullie. Niet zeuren dat ik het betaal, want in de hemel kan je het niet meer uitgeven.
Zo gingen we met een ervaring en een recept rijker weer op pad, langs de prachtige west kust van Spanje. Maar als je op zo’n mooie plek ligt, niemand zin heeft om te zwemmen en het zand irriteert omdat het zo plakt, is het tijd om de bergen in te gaan. Op naar het volgende avontuur.
Oh ja, dit moest ook nog verteld. Ooit zoiets gezien? Op een rustig strandje in het dorp tetterde deze semafoon zo hard dat we niet meer zelf konden nadenken. Galicische muziek (stel je doedelzakken voor), is dit soms propaganda?
Emilio is cool!!
Wat weer een avonturen, en zeker met die Emilio, wat een leuke man.
Hebben de mensen zelf geen radio misschien? Nee dit heb ik nooit eerder gezien.
Gezellig met zijn allen naar het plein en waar de kinderen tot laat kunnen spelen.
Wat zijn de schooltijden daar? Groetjes Ria